خلاصه و ردهبندی سنی
15+
متن یک شعر قدیمی است که در آن شاعر به ستایش شاهنشاه و آرزوی خوشبختی برای او و وطنش میپردازد. شاعر خود را بندهای وفادار و نیکسخن میداند و از شاه میخواهد که رحمت خود را از او دریغ نکند.
این متن دارای مفاهیم تاریخی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، محتوای آن مرتبط با ستایش حکومت و مفاهیم قدیمی است که برای گروه سنی بالاتر مناسبتر است.
شماره ۱۰۶ - شاهنشه را که بخت بادا وطنش
شاهنشه را که بخت بادا وطنش
شد نیک فراموش ز بنده حسنش ۱
امروز منم بنده نیکو سخنش
ای رحمت شاه یاد ندهی ز منش ۲
شد نیک فراموش ز بنده حسنش ۱
امروز منم بنده نیکو سخنش
ای رحمت شاه یاد ندهی ز منش ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۵ - دشمن که فتاده است بوصلت هوسش
گوهر بعدی:شماره ۱۰۷ - ای دل به دل آنچه می کند یار بکش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
