هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از عشق و وابستگی شدید به معشوق سخن میگوید، به طوری که حتی خاک درگاه او را مفرش خود ساخته و عمر خود را به باد داده است. او از معشوق میخواهد که رخ زیبای خود را نشان دهد تا مبادا عشقش او را نابود کند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه عمیق و استفاده از استعارههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند از دست دادن عمر و آتش عشق نیاز به بلوغ ذهنی دارد.
شماره ۱۱۲ - از خاک درت ساخته ام مفرش خویش
از خاک درت ساخته ام مفرش خویش
بر خیره به باد داده عمر خوش خویش ۱
بنمای به من تو آن رخ مهوش خویش
هان تا نبرم آب تو از آتش خویش ۲
بر خیره به باد داده عمر خوش خویش ۱
بنمای به من تو آن رخ مهوش خویش
هان تا نبرم آب تو از آتش خویش ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۷۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۱ - ای زلف تر از سوسن و گل مفروش
گوهر بعدی:شماره ۱۱۳ - گه بر رخ آن مهرگیا بازم عشق
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
