خلاصه و ردهبندی سنی
16+
در این متن، شاعر از بوی خوش مشک و قرنفل و زلف معشوق سخن میگوید و آن را با نغمهی بلبل و گل مقایسه میکند. در نهایت اشاره میکند که هر چه از بلبل شنیده میشود، در واقع گفتههای گل بوده است.
متن شامل مفاهیم عاشقانه و استعارههای شعری است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نیاز به توضیح داشته باشد. همچنین، درک عمیقتر از صنایع ادبی و زیباییشناسی شعر برای درک کامل آن لازم است.
شماره ۱۷۹ - هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی
هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی
از دولت آن زلف چو سنبل شنوی ۱
چون نغمه بلبل از پی گل شنوی
گل گفته بود هر چه ز بلبل شنوی ۲
از دولت آن زلف چو سنبل شنوی ۱
چون نغمه بلبل از پی گل شنوی
گل گفته بود هر چه ز بلبل شنوی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۸ - با دل گفتم که ای دل اسرار مگوی
گوهر بعدی:شماره ۱۸۰ - شاها اگر از بخت نشانی است توئی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
