شماره ۳ - می کشد چشم تو از گوشه به میخانه مرا

می کشد چشم تو از گوشه به میخانه مرا
می کند زلف چو زنجیر تو دیوانه مرا ۱

شسته بودم ز می و جام و قدح دست ولی
می برد باز لبت بر سر پیمانه مرا ۲

به هوای لب میگون تو گر خاک شوم
ذره ای کم نشود رغبت میخانه مرا ۳

دانه خال تو آن روز که دیدم گفتم
دام زلف تو کند صید بدین دانه مرا ۴

رخ مپوشان ز من، ای سوخته صدبار چو شمع
شوق روی تو، به یک شعله چو پروانه مرا ۵

ترک سودای سر زلف سیاهت نکنم
گر به صد شاخ کنی همچو سر شانه مرا ۶

مده ای زاهدم از شاهد و می توبه که نیست
چون تو گوشی که بود قابل افسانه مرا ۷

منم و میکده و صحبت رندان همه عمر
نیست ای خواجه سر خلوت کاشانه مرا ۸

گر طلسم تن من بشکند ایام، هنوز
گنج عشق تو بود در دل ویرانه مرا ۹

در جهان تا بود از قبله و محراب نشان
قبله جان نبود جز رخ جانانه مرا ۱۰

صاحب تاج و نگینم چو نسیمی، تا هست
بر سر از خاک درش افسر شاهانه مرا ۱۱