شماره ۲۰۵ - ناوک غمزه هر دمم می زند از کمین کمان

ناوک غمزه هر دمم می زند از کمین کمان
زین دو بلا کجا روم کشت مرا همین همان ۱

گفتمش از چه می کشد غمزه خونیت مرا
گفت که دردش این بود عادت او بدین بدان ۲

عاشق خویش می کشد از ستم و جفای، او
در صفتی که روز و شب کرده بدو قرین قران ۳

جور و جفای او بجز عاشق او نمی کشد
گویی از این جهت کمر پوشیده در زمین زمان ۴

از غم او جفا کشد عاشق مبتلای او
ورنه چه غم گرش رسد هر بد و نیک از این و آن ۵

بهره بهر بهر او مردم چشم مردم است
مردمی میکن و تو هم در نظرش نشین نشان ۶

درد و غمش نسیمیا! چون به تو برفشانده است
غم مخور و قبول کن به صفا بچین به جان ۷