شماره ۲۸۶ - پاک دار آینه ات آینه اللهی

پاک دار آینه ات آینه اللهی
گر در آیینه جان صورت حق می خواهی ۱

گر شوی خاک نشین بر در میخانه چو ما
ملک جاوید بدست آری و شاهنشاهی ۲

هر که را آتش سودای تو در دل نگرفت
کی چو شمع از دل عاشق بودش آگاهی ۳

شده ام عاشق آن چهره که با حسن رخش
مهر و مه را نرسد دعوی صاحب جاهی ۴

پایه قدرت اگر بگذرد از فرق فلک
روی بر خاک درش تا ننهی در چاهی ۵

کشوری کان رخ زیبای تو دارد در حسن
کمترین قطعه اش از ماه بود تا ماهی ۶

هر که را بخت به کوی تو هدایت نکند
نبود حاصل عمرش بجز از گمراهی ۷

دامن زلف سیاهت به کف آرم روزی
اگرم دست سعادت نکند کوتاهی ۸

بیش از آن ناز کی و حسن و جمال است تو را
که گلی گویمت ای جان جهان! یا ماهی ۹

گرچه دلق عسلی نیستم اما چون شمع
کرده ام ز آتش دل چهره گلگون کاهی ۱۰

ای نسیمی! تو برو خاک در میکده باش
چون یقین شد که نظر یافته درگاهی ۱۱