شماره ۱۰۷ - از حکایت سال سیصد و نه

از حکایت سال سیصد و نه
این حدیثم کجا شود فرمش ۱

که چو حلاج را بدار زدند
نه رخش زرد شد نه چهره ترش ۲

چون برآمد فراز دار بقا
گفت ای غافلان ز دانش و هش ۳

پنبه فرسوده از کمان گردد
آتش از آب و آهن از چکش ۴

عرش من ثابت است و نقش جلی
ثبت العرش گفته ثم انقش ۵

این نه مرگ است زندگیست که نیست
میزبان کریم مهمان کش ۶

عطسه من ز نفخ رحمن است
عطسه مغز صرعی از کندش ۷

من کلیمم عصای من دار است
اتوکؤ علی العصا و اهش ۸

گفتش آن یک شهادتان برگوی
که زمانت رسیده گفت خمش ۹

شمع ایوان دوست چهره اوست
نور خورشید بین و شمع بکش ۱۰