شماره ۱۲ - زمام ناقه گرفته است ساربان تنها

زمام ناقه گرفته است ساربان تنها
فغان کنم، نکند تا جرس فغان تنها ۱

ز رفتنت به زمین زد مرا چو فرصت یافت
بیا که بی تو مرا دیده آسمان تنها ۲

به گرد محملم اخیار راه اگر بدهند
فتم چو گرد به دنبال کاروان تنها! ۳

به من که در قفس افتاده ام نمی دانی
چگونه می گذرد ای هم آشیان تنها؟! ۴

به من که در قفس افتاده ام نمی دانی
چگونه می گذرد ای هم آشیان تنها؟! ۵

نمی روم به ستم از در تو، این ستم است
که آستان تو ماند به پاسبان تنها! ۶

چو گل بپرورمت، گر چه آسمان دانم
که باغ را نگذارد به باغبان تنها ۷

بهای خون من، این بس بود که برخیزم
به روز حشر از آن خاک آستان تنها ۸

مرا ببر، چو به کوی بتان روی آذر
که غم ز دل نبرد سیر بوستان تنها ۹