شماره ۲۹ - بر آستان توام، شب چو شد، فغانی هست

بر آستان توام، شب چو شد، فغانی هست
که شب فغان سگی در هر آستانی هست ۱

دلم پر است، دم نزع شکوه تا نکنم؛
بپرس حال مرا، تا مرا زبانی هست! ۲

گمان این بمنت نیست کز تو شکوه کنم
مگر هنوز بصبر منت گمانی هست؟! ۳

سگت برای چه افتاده در قفای رقیب؟!
هنوز در تن من، مشت استخوانی هست! ۴

مه من، از خبر مهر من بکینم کشت
ولی ازین خبرش نیست کآسمانی هست ۵

پر است دامن خلق از گل و تهی از من
باین گمان که در این باغ باغبانی هست ۶

براه عشق، همین پایه بس تو را آذر
که گردی از تو بدنبال کاروانی هست! ۷