شماره ۱۵۷ - من و دردت، که درمان من است این؛

من و دردت، که درمان من است این؛
چه درمان؟ راحت جان من است این! ۱

من و افغان، دلت گر مهربان شد؛
که از تأثیر افغان من است این! ۲

زدم دستش بدامان، گفت از ناز:
بکش دستت، که دامان من است این ۳

نهان از زخم تیرش مردم، اما
نگفتم کار جانان من است این ۴

ولی ترسم که چون پیکان ز خاکم
کشد، گوید که: پیکان من است این! ۵

مپرس ای همدم، این زرکش قبا کیست؟!
گدایش من، که سلطان من است این!! ۶

بجانم دایم از دست دل آذر
مگو دل، دشمن جان من است این!! ۷