شماره ۱۷۹ - نهی چو نام سگ خود، بمن مرا طلبی

نهی چو نام سگ خود، بمن مرا طلبی
نهم بپای سگت سر، بعذر بی ادبی ۱

وگرنه خون کنمش، گر بود دلت از سنگ؛
بناله ی سحری و، بآه نیمه شبی ۲

بخنده چون گذری از برم، مشو غافل
ز اشک گوشه ی چشمی و آه زیر لبی ۳

عجب مدان که غلام ایاز شد محمود
بود ز بازی عشق این کمینه بوالعجبی ۴

کند ز شیره ی عناب لب، دهان شیرین
کسی که تلخ شدش کام از می عنبی ۵

بغیر من، که از آن لب شنیده ام دشنام
که تلخکام شود از حلاوت رطبی؟! ۶

چگونه درد خود آذر بیار خود گویم؟!
حدیث او همه ترکی و، حرف من عربی! ۷