شماره ۱۸۰ - روز و شب، از رخ رخشنده ی شاه عجبی

روز و شب، از رخ رخشنده ی شاه عجبی
آفتاب عجبی دارم و ماه عجبی ۱

خط چون سبزه اش، از چهره ی چون گل زده سر
از زمین عجبی، رسته گیاه عجبی ۲

دید آن مه گنه بیگنهی از من و، کشت؛
بیگناه عجبی را، بگناه عجبی ۳

چه عجب گرد هم از دست دل و دین؟ که بناز
شوخ چشم عجبی، کرد نگاه عجبی! ۴

دیدم از طرف بناگوشی و، کنج دهنی؛
خط سبز عجبی، خال سیاه عجبی ۵

لقب عاشق و معشوق، گر از من پرسند
من گدای عجبی گویم و شاه عجبی ۶

تنم از اشک گدازد، دلم از آه چو شمع
آذر، اشک عجبی دارم و آه عجبی ۷