شماره ۱۸۲ - ای باد بامدادی، میآیی از چه وادی؟!

ای باد بامدادی، میآیی از چه وادی؟!
کز بیدلان برآمد فریاد وافؤادی! ۱

گفتم: بیا، که آبی بر آتشم فشانی؛
دردا که تا رسیدی، خاکم به باد دادی! ۲

ساقی کله شکسته، مطرب ترانه بسته؛
ما غافل و نشسته غم در کمین شادی ۳

ای دل، ز بیم خویش، گفتم: مرو به کویش
دیدی ندیده رویش، از چشمش اوفتادی ۴

بودیم هم زبانش، با ما نگفت حرفی
رفتیم ز آستانش، از ما نکرد یادی! ۵

از سوز آتش تب، جانم رسید بر لب؛
یا از وفا تو امشب لب بر لبم نهادی؟! ۶

از هر طرف دویدم، روی دلی ندیدم
ناچار آرمیدم، در کوی نامرادی ۷

ساقی به می ز سینه، رفته است گرد کینه
توبوا من العداوة، یا معشر الاعادی ۸

از تیره بختی آذر، از من رمیده دلبر
چون من کسی ز مادر ای کاشکی نزادی ۹