شمارهٔ ۱۴ - و له علیه الرحمه

خوش آمد این کهن رسمم از آنان
که خود را از بزرگان میشمارند ۱

که چون بیرون روند از ملک ناچار
بجای خود، بزرگی باز دارند ۲

که هر جا نخل بخل و ظلم بینند
کنند و تخم جود و عدل کارند ۳

ز پا افتادگان را، دست گیرند؛
بکار دستگیری، پافشارند ۴

بدرد بیدلان، درمان فرستند؛
بزخم بیکسان، مرهم گذارند ۵

نه اینان، کز قضای آسمانی؛
کنون در شهر ایران شهریارند ۶

بشمع مجلس دانش، نسیمند؛
بچشم مردم دانا، غبارند! ۷

جهان کرده چو ابر تیر ماهی
سیاه و قطره یی هرگز نبارند ۸

بشهری چون روند از شهری، آنجا
ز خود ناکس تری را برگمارند ۹

کزان هر شیوه ی ناخوش که بینند
به نباش نخستین رحمت آرند ۱۰

غرض، آیین مردی این نباشد
که مردان جان بنا مردان سپارند! ۱۱