خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر از معشوق میپرسد چرا از نگاه کردن به او اجتناب کرده و هنگام سخن گفتن سکوت اختیار کرده است. سپس بیان میکند که گویی نگاهش باعث رنجش معشوق شده یا سخنانش شنیده نشده است.
محتوا دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارهها و زبان شعر کلاسیک ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۱۷۲ - گفتی: ز رخم چرا نظر پوشیدی؟!
گفتی: ز رخم چرا نظر پوشیدی؟!
هنگام سخن زبان به خود دزدیدی! ۱
پندار که کردم نگهی، رنجیدی!
انگار که گفتم سخنی، نشنیدی! ۲
هنگام سخن زبان به خود دزدیدی! ۱
پندار که کردم نگهی، رنجیدی!
انگار که گفتم سخنی، نشنیدی! ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۱ - قاصد!دلم از حرف وفا خوش کردی
گوهر بعدی:شماره ۱۷۳ - دوشم دل برد، شاهد بازاری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
