شماره ۱۱ - یکی بتکده دیدم آنجا دگر

یکی بتکده دیدم آنجا دگر
کز و شد جگرنات را خون جگر ۱

بیکسوی لات و بیکسو منات
وز آن داغ بر سینه ی مؤمنات ۲

ز سیم و ز سیماب و ار ریز و زر
ز مس، ز آهن و سرب، هر پیشه ور ۳

چو شیطان باشکال روحانیان
بسی هیکل انگیخته در میان ۴

تو گفتی شده جامه پوش از فلز
برهنه رقیبان این هفت دز ۵

دگر اوستادان به نیرنگ و رنگ
بسی بت برآورده از عاج و سنگ ۶

ز جزع و در و لعلشان ای عجب
بر آراسته چشم ودندان و لب ۷

عجب تر که گویا و خندان شدند
همه رهزن هوشمندان شدند ۸

تنی را بجان بار نگذاشتند
دریغا به تن جان اگر داشتند ۹

عجم یافت حرمت ز بیت الصنم
بتان عرب شد نگون در حرم ۱۰

بتان خطا و بتان چگل
ز غم دست بر سر، ز خوی پا بگل ۱۱

ز اوثان، تهی گشت هندوستان؛
چو از خار و خس ساحت بوستان ۱۲

بنام ایزد، اصنام آراسته
بآن دلفریبی که دل خواسته ۱۳

تو گویی مه و مهر گرد سپهر
بشب ماه بودند و در روز مهر ۱۴

بسرشان همه افسر نوذری
تراشیده ی تیشه ی آزری ۱۵

چو نسرین معطر، برو دوششان
چو پروین منور، در گوششان ۱۶

ز لعل و گهر، بسته طوق و کمر
نشسته سراسر بکرسی زر ۱۷

بحیرت ز دیدارشان بت پرست
به اخلاص بر سینه بنهاده دست ۱۸

ز زنارها گردن هر شمن
مطوق چو قمری بصحن چمن ۱۹

بروز و بشب برهمن زادگان
بخدمت ستاده چو آزادگان ۲۰

سحر بر نیاورده سر آفتاب
بخاکش ز خوی ریختندی گلاب ۲۱

ز عنبرفشان، زلف هر ماهوش
در آن آستان گشته جاروب کش ۲۲

مگر از نگاه بتی سنگدل
شد از بت پرستان یکی تنگدل ۲۳

بپاخاست ناگه خلیلی نهان
بیاراست ز آن بت شکستن جهان ۲۴

فرود آمد آن بتگده در زمان
شده بت پرستان ز بت بدگمان ۲۵

نشانی در آنجا ز بالا و پست
نماند از بت و بتگر و بت پرست ۲۶

شکستند بت، بت پرستان همه
نشستند هشیار، مستان همه ۲۷

صنم ها بزیر صنم خانه ماند
چو گنجی که در کنج ویرانه ماند ۲۸

شد آن گنج پنهان و منزل خراب
که با خضر کی گیردش گل در آب؟! ۲۹

ز تعمیر دیوار، خود برده رنج
رساند پدر مردگان را بگنج ۳۰