شماره ۴۷ - شنیدم که: آزاده‌ای پاک‌زاد

شنیدم که: آزاده‌ای پاک‌زاد
که والا گهر بود و عالی‌نژاد ۱

نظر کرد بر تخت‌گاه کیان
به جای هما، بسته جغد آشیان! ۲

چو آشفتگی دید در روزگار
بلندی و پستیش بی‌اعتبار ۳

سحر خسروی دید بر روی تخت
شبانگه به ویرانه‌ای برده رخت ۴

گدایی به شب حسرت قوت داشت
سحر تاج بر سر ز یاقوت داشت ۵

به هم زشت و زیبا هم آغوش دید
خسک با گل و نیش با نوش دید ۶

شکر دید با زهر آمیخته
به دامان گل، خار آویخته ۷

ز تنگی گیتی دلش گشت تنگ
دلش تنگ شد از جهان دو رنگ ۸

به درویشی از خواجگی دل نهاد
به فرد امل، خط باطل نهاد! ۹

از آن پیشتر کش ببندند رخت
برون برد رخت خود آن نیکبخت ۱۰

سرش ز افسر فقر زیور گرفت
تنش نقش از بوریا برگرفت ۱۱

به ویرانه‌ای رفت و تنها نشست
ره خویش و بیگانه، بر خویش بست ۱۲

نه از قصر شاهان به سر سایه‌اش
نه از گنج عالم به کف مایه‌اش ۱۳

یکی گفتش از دوستداران نغز
که: بیرون کش از پوست ای دوست مغز ۱۴

بگو تا چه دیدی ز وضع جهان
که کردی ز اهل جهان رخ نهان ۱۵

ز عیش جهان چشم بستی، چرا؟!
ز قصر شهان پا شکستی، چرا؟! ۱۶

به پاسخ چنین گفتش آن نیک‌مرد
که: بشنو اگر هستی از اهل درد ۱۷

جهان را همی بینم آن تازه باغ
که هستش گل و بلبل و خار و زاغ ۱۸

به من باغبان چون نبخشد گلش
دریغ آید از نغمه‌ی بلبلش ۱۹

چه با خار او دست یازی کنم
چه با زاغ آن نوحه سازی کنم؟! ۲۰

جهان چیست؟ پیمانه‌ای پر می است!
که هم صاف و هم درد می در وی است ۲۱

ز صافش، چو ساقی نپیمایدم؛
ز دردش چه نوشم که درد آیدم؟! ۲۲