شماره ۲ - بر سو کوی خرابات مقامیست مرا

بر سو کوی خرابات مقامیست مرا
نه غم ننگ و نه اندیشه ی نامیست مرا ۱

میروم تا چه کند مکرکت باده فروش
نقد جانی بکف و حسرت جامیست مرا ۲

ای اسیران قفس گوش بدارید فراز
با شما از چمن قدس پیامیست مرا ۳

دام بگشایی و جز سوی تو نگشایم گام
که بپا از دل سودا زده دامیست مرا ۴

با وجود تو دگر جای ملالت نبود
در همه دهر مگو غیر تو کامیست مرا ۵

تو خداوند من و از تو همین لطفم بس
که مرا بینی و گویی که غلامیست مرا ۶

ترک خود گیر اگرت هست سر دوست نشاط
که همین در دل غمدیده مقامیست مرا ۷