شماره ۳ - صبح است و گشادند در دیر مغان را

صبح است و گشادند در دیر مغان را
پیمانه نهادند بکف مغبچگان را ۱

ساقی بده آن رطل گران تا برخ بخت
ریزیم وزسر بازنهد خواب گران را ۲

وانگاه بجامی دو دگر پاک بشوییم
از روی دل غمزده گرد دو جهان را ۳

سرمست خرامیم بباغی که در آنجا
بر دامن گل دست ندادند خزان را ۴

گلزار و لای شه لولاک محمد
کر نکهتی آراست زمین را و زمان را ۵

سد شکر خدا را که نمردیم و بدیدیم
خالی بجز از وی دل و دست و سر و جان را ۶

ای شوخ رها کن دل سرگشته ی ما را
کانسان که تو دیدیش نبینی دگر آن را ۷

از جمع دگر بود پریشان دل و یکچند
میبرد ندانسته بزلف تو گمان را ۸

خستند دل و جرم با بروی تو بستند
دادند بدست تو پس از تیر کمان را ۹

بگشا نظر ای شاهد دنیا سوی آنان
کاندر طلبت بسه شب و روز میان را ۱۰

مهر تو نخواهیم وز کین نو نکاهیم
ز آتش نه زیان است و نه سود آب روان را ۱۱

چیزی که بدان شاد توان بود ندیدیم
دیدیم سراسر همه اسباب جهان را ۱۲

کار من و تو راست نیاید دگر ای دهر
بگذار کزین ورطه بجوییم کران را ۱۳

گربند دلم بندگی شاه نبودی
برهم زدمی سلسله ی کون و مکان را ۱۴

شاهی که از او شادروان خسرو لولاک
آن خواجه که او علت نمائی ست جهان را ۱۵

نور احد است احمد وشه سایه ی ایزد
بر بند نشاط از همه جز دوست زبان را ۱۶