شماره ۴۵ - از خواجگان کرامت و از بندگان خطاست

از خواجگان کرامت و از بندگان خطاست
آنجا که فضل تست چه باک از گناه ماست ۱

ما را امید خواجه بسی به زطاعت است
آن بنده مجرم است که نومید از خداست ۲

جز عجز و نیستی نپذیرند ارمغان
از ما که بازگشت بدر گاه کبریاست ۳

سلطان عشق خیمه برون زد زهر دو کون
مارا از این چه غم که جهان سر بسر فناست ۴

روزی گذر فکند بمن کاروان عشق
این آتشم بسینه از آن کاروان بجاست ۵

آگه اگر نسازمت از سوز دل سزاست
گویم چه با طبیب زدردی که بی دواست ۶

آسوده شد نشاط از آن زلف پیچ پیچ
کاندر شکنج هر خم موییش سد بلاست ۷