شماره ۷۳ - زان شعله که در دلم نهان است

زان شعله که در دلم نهان است
افسرده زبانه ی زمان است ۱

گر دود بر آید از نهادم
این سوزنه در خور بتان است ۲

اندام تو گلبنی که خارش
خارا و حریر و پرنیان است ۳

آسایش دوستان از این است
آرایش بوستان از آن است ۴

نتوانم از او کناره جویم
هر جا منم او میان جان است ۵

آسوده ز قصد رهزنانم
کاین راه نه راه کاروان است ۶

زنهار منه قدم بر این در
با عقل، که عشق پاسبان است ۷

بار غم عشق نیکوان را
بهتر کشد آنکه ناتوان است ۸

گر خواری دوستان پسندند
این خار گلیش در میان است ۹

ور عزت دشمنان بخواهند
این گل خطریش از خزان است ۱۰

جستم ز نشاط اثر در آن کوی
گفتند سگی در آستان است ۱۱