شماره ۷۲ - سر نهادیم بسودای کسی کاین سر ازوست

سر نهادیم بسودای کسی کاین سر ازوست
نه همین سر که تن و جان و جهان یکسر ازوست ۱

گر گل افشاند و گر سنگ زند چتوان کرد
مجلس و ساقی و مینا و می و ساغر ازوست ۲

کر بتوفان شکند یا که بساحل فکند
ناخداییست که هم کشتی و هم صرصر ازوست ۳

من بدل دارم و شاهد برخ و شمع بسر
آنچه پروانه ی دلسوخته را در پر ازوست ۴

از من ای باد بگو خیل گنهکاران را
غم مدارید که گر جرم زما آذر ازوست ۵

هوسی خام بود شادی دل جز بغمش
خنک آن سوخته کش سود غمی بر سر ازوست ۶

چه نویسم که سزاوار سپاسی باشد
معنی و لفظ و مداد و قلم و دفتر ازوست ۷

دولت شاه جهان باد فزاینده نشاط
کاین فروغیست که بر خلق ضیا گستر ازوست ۸