شماره ۱۸۶ - چند دارد دل از اندوه جهان نا شادم

چند دارد دل از اندوه جهان ناشادم
عشق کو عشق که از دل بستاند دادم

آخر این ابر در این دشت ببارد روزی
آورد سیلی و از جا ببرد بنیادم

هر طرف می‌گذرم راه برون رفتن نیست
من ندانم که در این غمکده چون افتادم

چون پریشان نشود جان که به زلفی بستم
چه کند خون نشود دل که به لعلی دادم

پاس من دار که دل بر کرمت پیوستم
دست من گیر که سر بر قدمت بنهادم

تا به دامان که چون گرد نشینم روزی
حالیا رفت در این بادیه جان بر بادم

من به مقصد نبرم راه نشاط ار نکند
جذب این بادیه در هر قدمی امدادم