شماره ۲۶۲ - تو بدین شکل و شمایل که بخود مینگری

تو بدین شکل و شمایل که بخود مینگری
جای آنست که بر ما بتکبر گذری

گر نه خود جان منی از چه برون می نایی
گر نه خود عمر منی از چه بغفلت گذری

من چنان رفته ام از خود که زخود بی خبرم
نتوان عیب تو گفتن که ز من بی خبری

شکنی بر شکن طره ی پرتاب فکن
تا کی ای شوخ شکر لب دل ما میشکری

دیگران بیخبرند از نظر چالاکت
نگهت سوی من و دیده بسوی دگری

آنکه با زلف پریشان دل مجموعش هست
در همه جمع ندارد ز من آشفته تری

باده در دست از آن به که بود باد بدست
می بخور تا غم بیهوده ی دنیا نخوری

همه شب دیده براه تو نهادست نشاط
تا بخاک قدمت خشک کند چشم تری