حکایت دیوانه‌ای که تگرگی بر سرش خورد و گمان برد کودکان بر سر او سنگ می‌زنند

بود آن دیوانه خون از دل چکان
زانک سنگ انداختندش کودکان ۱

رفت آخر تا به کنج گلخنی
بود اندر کنج گلخن روزنی ۲

شد از آن روزن تگرگی آشکار
بر سردیوانه آمد در نثار ۳

چون تگرگ از سنگ می‌نشناخت باز
کرد بیهوده زبان خود دراز ۴

داد دیوانه بسی دشنام زشت
کز چه اندازند بر من سنگ و خشت ۵

تیره بود آن خانه افتادش گمان
کین مگر هم کودکانند این زمان ۶

تا که از جایی دری بگشاد باد
روشنی در خانهٔ گلخن فتاد ۷

باز دانست او تگرگ اینجا ز سنگ
دل شدش از دادن دشنام تنگ ۸

گفت یا رب تیره بود این گلخنم
سهو کردم، هرچ گفتم آن منم ۹

گر زند دیوانهٔ این شیوه لاف
تو مده از سرکشی با او مصاف ۱۰

آنک اینجا مست لا یعقل بود
بی‌قرار و بی کس و بی دل بود ۱۱

می‌گذارد عمر در ناکامیی
هر زمانش تازه بی‌آرامیی ۱۲

تو زفان از شیوهٔ او دور دار
عاشق و دیوانه را معذوردار ۱۳

گر نظر در سر بی‌نوران کنی
جمله آن بی شک ز معذوران کنی ۱۴