شماره ۱۷۲ - آه ازان روزی که گردیدم من از وصل تو دور

آه ازان روزی که گردیدم من از وصل تو دور
هوشم از سر رفت و طاقت از دل و از دیده نور ۱

باد هجران در بهار وصل یغما پیشه کرد
دولت دیدار را از این حشم آمد فطور ۲

بی دم صبح وصالت در پس شام غمم
سینه صد چاک من کی بی رخت دارد سرور؟! ۳

در درون دیده ام چون مردمک جا داشتی
گشته ام دور از تو چون مرآت عاری از شعور ۴

طغرل ایامی که بودم از دلارامم جدا
نظم کردم این غزل در قبر عیوب صبور ۵