شماره ۱۹۹ - هر کس که پر از باده عشق است ایاغش

هر کس که پر از باده عشق است ایاغش
جز بوی گل عیش نباشد به دماغش ۱

چون سرو ز تشویش تعلق بود آزاد
آن را که ز خاکستر قمریست سراغش ۲

چون لاله درین باغ به نیرنگ محبت
کردند نشان توسن عمر تو ز داغش ۳

رفتم به تماشای بهار چمن عشق
جز سنبل آشفته دگر نیست به باغش ۴

یک ذره گرت مهر و وفا هست توان کرد
از سایه عنقا اثر رنگ سراغش ۵

هر کس که بود آتش سودا به سر او
روشن بود از روغن پروانه چراغش ۶

راهیست ز تقلید که در باغ حقیقت
یاد از روش کبک دهد جلوه زاغش ۷

سرمایه صد عیش به یک ذره نسنجد
در زاویه غم بود آن را که فراغش ۸

ای سوخته داغ هوس بگذر ازین غم
از بس که نداری خبر لاله باغش! ۹

طغرل به جهانی ندهم مصرع بیدل
خورشید نه جنسی است که جوئی به چراغش! ۱۰