شماره ۱۶ - چون زلف سرفشان تو در تاب می رود

چون زلف سرفشان تو در تاب می رود
شب در پناه پرتو مهتاب می رود ۱

چون ابروی کمانکش تو تیر می کشد
از چشم عاشقان تو خوناب می رود ۲

بر بوی روز وصل تو و بیم هجر شب
این سوی بزم و آن سوی محراب می رود ۳

صد جادوی فسان خوان افسانه می کنند
تا چشم نیم مست تو در خواب می رود ۴

هر شامگاه موج ز شنگرف اشک من
بر قله های قلعه ی سیماب می رود ۵

خاک درت دریغ چه داری ز چشم من
کاینجا به نرخ لولو خوشاب می رود ۶

بر جان من غم تو و عمرم از غمت
چون ریگ می نشیند و چون آب می رود ۷

در دور درد هجر تو و ذوق شعر من
کار از سماع چنگ و می ناب می رود ۸

در گوش عدل صاحب دیوان ز نظم تو
بر لفظ مجد قصه ز هر باب می رود ۹