شماره ۱۵ - سه روز رفت کز آسیب مرگ آن دلبر

سه روز رفت کز آسیب مرگ آن دلبر
مرا جگر زره دیدگان بپالوده ست ۱

از آن زمان که رخش زیر خاک بنهفته ست
دلم ز رنج تفکر دمی نیاسوده ست ۲

که آن دو لاله رویش چگونه پژمرده ست
که آن دو نرگس مستش چگونه بغنوده ست ۳

چو تربتش به گل اندوده شد فلک می گفت
که آفتاب به گل هیچکس نیندوده ست ۴