هوش مصنوعی:
شاعر از مخاطب میخواهد که برخیزد و شراب بدهد، چرا که شب فرصتی برای شادی و لذت است. او از مخاطب میخواهد که مانند گلگون شدن رخسارش، به او شراب بدهد و اشاره میکند که توبهاش مانند موهای پیچدار مخاطب، شکننده است.
رده سنی:
18+
متن شامل اشارههایی به میگساری و مضامین عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نباشد.
شماره ۱۲۹ - برخیز و بده باده چه جای سخن است
برخیز و بده باده چه جای سخن است
کامشب دهن تنگ تو روزی من است ۱
ما را چو رخ خویش می گلگون ده
کاین توبه من چو زلف تو پرشکن است ۲
کامشب دهن تنگ تو روزی من است ۱
ما را چو رخ خویش می گلگون ده
کاین توبه من چو زلف تو پرشکن است ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۰۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۸ - آن گوهر جان که در دریائی ماست
گوهر بعدی:شماره ۱۳۰ - تا ظن نبری که عشق در نقصان است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
