هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر به ناپایداری زندگی و مرگ انسانها اشاره میکند و بیان میدارد که هر انسانی که نفس میکشد، در نهایت به سوی مرگ میرود. حتی کسانی که لحظاتی با خوشحالی و ناز میخندند، در برابر حوادث زندگی مانند ابری که میگرید، آسیبپذیر هستند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی درباره زندگی و مرگ است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، این موضوعات ممکن است برای برخی از افراد جوانتر سنگین یا ناراحتکننده باشد.
شماره ۱۷۸ - در عالم سفله از بنی آدم کیست
در عالم سفله از بنی آدم کیست
کو زد نفسی که نز پی مردن نیست ۱
آنکو که دمی ز ناز خندید چو برق
کز حادثه همچو ابر سالی نگریست ۲
کو زد نفسی که نز پی مردن نیست ۱
آنکو که دمی ز ناز خندید چو برق
کز حادثه همچو ابر سالی نگریست ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۶۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۷ - شه می دهدم نوید هر لحظه دویست
گوهر بعدی:شماره ۱۷۹ - در خواب غرور خلق بیداری نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
