هوش مصنوعی:
شاعر از خاکی که به دامانش چسبیده و از دیدگانش آشکار و پنهان میشود سخن میگوید. او از عذری که باید بخواهد و لطفی که باید سپاسگزاری کند، اما نمیداند چگونه، ابراز ناتوانی میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن برای سنین پایین ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۲۸ - خاکی ز زمین که عطف دامانت برفت
خاکی ز زمین که عطف دامانت برفت
در دیده کشم به آشکار و به نهفت ۱
این عذر که آمدی کجا خواهم خواست
وین لطف که کرده ای کجا دانم گفت ۲
در دیده کشم به آشکار و به نهفت ۱
این عذر که آمدی کجا خواهم خواست
وین لطف که کرده ای کجا دانم گفت ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۵۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۲۷ - ای روی تو در جهان نمودار بهشت
گوهر بعدی:شماره ۲۲۹ - از روزن خیمه گفت ماهم به نهفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
