هوش مصنوعی:
شاعر در این بیتها بیان میکند که مانند مستان خواهان بخشش است و گل را از معدن گل (که اشاره به معشوق دارد) میخواهد. او تأکید میکند که معشوق منبع زیبایی و عشق است و دیگران نیز از این گلستان بهره خواهند برد.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای شعری ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم باشد.
شماره ۳۹۸ - آنم چو نمی دهی که مستان خواهند
آنم چو نمی دهی که مستان خواهند
آن بخش که رنگ و بو پرستان خواهند ۱
من گل ز تو خواهم که توئی معدن گل
شک نیست که هم گل ز گلستان خواهند ۲
آن بخش که رنگ و بو پرستان خواهند ۱
من گل ز تو خواهم که توئی معدن گل
شک نیست که هم گل ز گلستان خواهند ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۱۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۹۷ - مگذار که اغیار به راهت بینند
گوهر بعدی:شماره ۳۹۹ - فردا چو حساب من مسکین خواهند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
