هوش مصنوعی:
شاعر از فقدان سخاوت و بخشش در زمانه شکایت میکند و میپرسد که چرا باید فقر خود را به گردن زمانه بیندازد، در حالی که زمانه خود از فقر رهایی نمییابد. او از این وضعیت ناامید است و راه گریزی نمیبیند.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم انتزاعی و انتقادی درباره جامعه و فقر است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، لحن ناامیدانه متن ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
شماره ۷۹ - زاهل جود و سخاوت زمانه خای ماند
زاهل جود و سخاوت زمانه خای ماند
چه جرم مفلسی خویش بر زمانه نهم ۱
زمانه ای که خود از مفلسی همی نرهد
دراین زمانه من از مفلسی چگونه رهم ۲
چه جرم مفلسی خویش بر زمانه نهم ۱
زمانه ای که خود از مفلسی همی نرهد
دراین زمانه من از مفلسی چگونه رهم ۲
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۲
۳۳۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۸ - زنفس او به لطافت همی رسند نفوس
گوهر بعدی:شماره ۸۰ - چو شمشیرم اندر نیام هنر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
