شماره ۳۵ - پروانه ایم و شعله بود آشیان ما

پروانه ایم و شعله بود آشیان ما
آب از شرار اشک خورد گلستان ما ۱

موریم و در گذار شکر اوفتاده ایم
در راه پایمال شود کاروان ما ۲

تا با نصیب ساخته اند از حلاوتی
همچون رطب شکافته اند استخوان ما ۳

زه در گلوی ما کند از کینه روزگار
بیند اگر درست تن چون کمان ما ۴

خورشید عمر بر سر دیوار و خفته ایم
فریاد از درازی خواب گران ما ۵

صد موج را ز رفتن خود مضطرب کند
موجی که بر کنار رود از میان ما ۶

بس در دماغ همنفسان مغز سوختیم
در دیده خواب تلخ کند داستان ما ۷

در پیری از هزار جوان زنده دل تریم
صد نوبهار رشک برد بر خزان ما ۸

ذوقی که جا به وادی مجنون گرفته بود
امروز معتکف شده بر آستان ما ۹

در حیرتم که غنچه به بلبل چگونه گفت
رازی که باد هم نشیند از زبان ما ۱۰

بنیاد ما خرابی ما استوار کرد
گویی که سود ماست «نظیری » زیان ما ۱۱