شمارهٔ ۶ - در صفت خانه ممدوح

این خانه گوشواره عرش مطهرست
کو را سعادت از نظر سعد اکبرست ۱

این خانه از شکوه جهانگیر پادشاه
گویی که خانه شرف مهر انورست ۲

حایل به پیش دیده جدارش نمی شود
بس کز فروغ شاه درونش منورست ۳

از فخر سایه بر سر افلاک افکند
کاین سایه خدای برو سایه گسترست ۴

از شوق آنکه شاه درو پا نهاده است
هر روز از سپهر به یک پایه برترست ۵

از بوسه نشاط، زمینش منقش است
وز سجده نیاز، بساطش منورست ۶

معراج حاجتست و به مقصد مقابل است
میزان طاعتست و به جنت برابرست ۷

مانند کعبه گشته حرم چار حد او
هر رکن خانه قبله یک رکن دیگرست ۸

ساقی مجلسش همه هوش و خرد دهد
گویی می محبت شاهش به ساغرست ۹

بر خشت او سعادت و اقبال زاده است
دولت از آن چو طفل درو مهر پرورست ۱۰

عدل آشیان بر وزن قصرش نهاده است
زان ظلم ازو چو طایر بی بال و بی پرست ۱۱

امید گو به عرصه او داد دل بگیر
کاین خانه در حمایت اقبال داورست ۱۲

اخلاص گو به ساحت او کار خود بساز
کاب و گلش به عدل و سخاوت مخمرست ۱۳

من وصف این بنا نتوانم به سر رساند
کز هرچه گویمش به صفت پایه برترست ۱۴

یابد شرف ز شرفه قصر رفیع او
تا شمسه سپهر برین طاق اخضرست ۱۵