شماره ۱۸۷ - واعظ دل شده هرجا که بود بنده اوست

واعظ دل شده هرجا که بود بنده اوست
ذره دور است ز خورشید، ولی زنده اوست ۱

خاک از ژاله عرقناک و، سپهر از انجم
فرش تا عرش سراپا همه شرمنده اوست ۲

ای زمین زاده، مکش بر در حق گردن عجب
کآسمان نیز باین قدر، سرافگنده اوست ۳

چون گلی کان شود از باد پریشان دیگر
زآن دل، آرام محالست که برکنده اوست ۴

آتش غم بدلم پرتوی از مهر وی است
دود سودا بسرم، سایه پاینده اوست ۵

اگر از واعظ بی نام و نشان میپرسی
زار او، خسته او، کشته او، زنده اوست ۶