شماره ۲۰۴ - خوشا سراب که، پا از عدم برون نگذاشت

خوشا سراب که، پا از عدم برون نگذاشت
قدم چو موج، درین بحر نیلگون نگذاشت ۱

از آن جرس زته دل همیشه نالان است
که پا زحلقه دلبستگی برون نگذاشت ۲

بس است بر جگر عقل داغ این معنی
که پا به دام علایق کسی از جنون نگذاشت ۳

خرام ناز، بسردی رسد، که از تمکین
چو شمع ریشه اش از خویش پا برون نگذاشت ۴

چنان گذشت زدل آن نگاه یغمایی
که غیر حسرت آن چشم پرفسون نگذاشت ۵

سری کشید بهر کوچه گرچه واعظ ما
ولی قدم ز سرکوی او برون نگذاشت ۶