شماره ۶۰۶ - زبان گشود و، چنین گفت شمع نورانی:

زبان گشود و، چنین گفت شمع نورانی:
که هست نور و صفا بیش در پریشانی ۱

ندیده در دل روشندلان، کسی غم دل
نهفته آینه در خویش، چین پیشانی ۲

ز باز گشتن باران ز ابر، دانستم
تلاش مرتبه می آورد پشیمانی ۳

سری که از در حق دیده سجده واری رو
هزار حیف که آید فرو بسلطانی! ۴

شد ار تو قدر سخن کم، ببند لب واعظ
که گشته قیمت کالا کم، از فراوانی ۵