شمارهٔ ۱۲ - در مرگ یوسف نامی سرود

«یوسف » مصر نکویی، از جهان
رفت و، چشم عالمی گرینده است ۱

حلقه در گوش نوازشهای اوست
نام حاتم در جهان تازنده است ۲

هرکجا آزاده مردی در جهان
هست، از جان و دل او را بنده است ۳

کهنه گرگ روزگار بی وفا
کم چنین «یوسف » بچاه افگنده است ۴

از پی تاریخ، میگردید فکر
زآنکه هر جوینده یی یابنده است ۵

ناگهانم هاتفی گفتا: چرا
فکر تاریخت برنج افگنده است؟ ۶

چون جهان را پشت پا زد، خود بگفت:
«مردم، اما نام نیکم زنده است »! ۷