شمارهٔ ۳۴ - در سوگ و تاریخ مرگ میرباقر

چراغ دلم «میرباقر» که داشت
زسیماش نور سیادت ظهور ۱

بعشرت سرای بقا بار بست
از این محنت آباد دار غرور ۲

شد از رفتن او، ز جانها قرار
شد از غیبت او ز دلها حضور ۳

ز زهر غمش، عالمی تلخکام
ز درد فراقش، جهانی بشور ۴

بمحنت سرایی که اینش بقاست
چرا دل نهد مرد صاحب شعور؟! ۵

ز بس شادیش با غم آمیخته است
نداند کسی ماتمش را ز سور! ۶

چو تیر از کمانخانه چرخ پیر
بود راستان را بسرعت عبور ۷

جهان را خدنگی بترکش نماند
کمان فلک را، همانست زور ۸

چو تاریخ فوتش، من دردمند
طلب کردم، از خاطر نا صبور ۹

بخاک از دعا روی اخلاص سود
بگفتا که:«قبرش بود پر ز نور»! ۱۰