شماره ۱۴ - هرگز مباد کوثر و جنت هوس مرا

هرگز مباد کوثر و جنت هوس مرا
جام شراب و گوشه میخانه بس مرا ۱

دانی به کنج صومعه ام ذکر سبحه چیست
ای کاش برده بود به زندان عسس مرا ۲

هامون چه پویم از پی محمل که می رسد
از راه دل به گوش، صدای جرس مرا ۳

ننگ آیدم ز ظل هما گرچه چرخ دون
می پرورد به سایه بال مگس مرا ۴

آخر ز سخت گیری صیاد و باغبان
پر ریخت در میانه باغ و قفس مرا ۵

گفت آیمت به سر دم مردن فغان که گشت
آغاز وعده حسرت آخر نفس مرا ۶

زین پس به کنج صومعه نوشم شراب امن
کانجا بدین لباس نگیرد عسس مرا ۷

گفتم به کوی دوست پی از گریه گم کنم
طوفان اشک بست ره از پیش و پس مرا ۸

بنمودمی حقیقت آب بقا به خضر
بودی به خاک پای تو گر دست رس مرا ۹

یغما خوشم به خرقه که عمری در این لباس
بودم شراب خواره و نشناخت کس مرا ۱۰