شماره ۴۱ - به بزم یار همدم گر چه جان است

به بزم یار همدم گر چه جان است
حضور غیر بر عاشق گران است ۱

هلاکم کرد و از هجرم بر آسود
که می گوید اجل نامهربان است ۲

جرس امشب ننالد چون شب دوش
همانا لیلی اندر کاروان است ۳

نماند بلبلان را ذوق فریاد
در آن گلشن که گلچین باغبان است ۴

به گردون زان نمی نالم که ما را
شکایت هر چه هست از آسمان است ۵

چنان مشغول صیادم که گوئی
مرا گلشن قفس دام آشیان است ۶

نسیم رحمت آید بر مشامم
مگر این راه بر دیر مغان است ۷

لبش گر نیست آب زندگانی
چرا پس در سواد خط نهان است ۸

ندانم آن که می گوید سخن کیست
همی دانم که یغما ترجمان است ۹