شماره ۴۶ - جان‌فشانی من و عشوه او گر این است

جان‌فشانی من و عشوه او گر این است
از کسی ناید اگر کوهکن و شیرین است ۱

چون کنم وصف دهان تو به هنگام حدیث
لب به هم چسبدم از بسکه سخن شیرین است ۲

چهره کاهی مژه گلرنگ ز الوان جهان
سرخ و زردی که به ما بهره رسیده است این است ۳

سنبل زلف تو یک خوشه و یک شهر گدای
گندم خال تو یک دانه و صد مسکین است ۴

بیستون بر ندمد لاله که فرهاد هنوز
چشم آلوده به خونش به ره شیرین است ۵

گفتمش هست ز خوبان چو تو سیمین بدنی
گفت نی نیست دریغا که دلم سنگین است ۶

شبی از نافه زلفش سخنی رفت و هنوز
عمرها رفت و چو مجمر نفسم مشکین است ۷

لازم افتاد چو آن عهد شکن با من و غیر
پای تا سر همه مهر است و سرا پا کین است ۸

شکوه بردن به در آنکه غبار در او
از شرف غالیه طره حور العین است ۹

علی عالی کش قائمه تیغ دو سر
قوت بازوی اسلام و حصار دین است ۱۰