شماره ۷۸ - بهل که روی تو از عنبرین نقاب برآید

بهل که روی تو از عنبرین نقاب برآید
که کس گمان نکند در شب آفتاب برآید ۱

مگو به شیوه چو رخ زلف دلبری نتواند
که کار جلوه طاوس از این غراب برآید ۲

ز رشک آنکه مبادا لبی زمین تو بوسد
سبیل خاک کنم تا زدیده آب بر آید ۳

به می مرمت تن کن که حد جان نشناسم
عمارتی که از این خانمان خراب بر آید ۴

هزار بار تفال زدم به الفت زاهد
ورق چو باز کنم آیه عذاب بر آید ۵

گمان مبر که امید لبی و مقصد روئی
زخاکبوس در او به هیچ باب بر آید ۶

کسی که دید زنخدان و زلف او عجب آرم
دگر زچاه تعلق به صد طناب بر آید ۷

بیا و بوالعجبی ها در اشک ودیده من بین
که دجله از شمر و قلزم از حباب بر آید ۸

رسد به کامی از آن چشمه دهان لب یغما
اگر تمنی لب تشنه از سراب برآید ۹