شماره ۹۴ - یار نامد به سرم تا به لبم جان نرسید

یار نامد به سرم تا به لبم جان نرسید
بهتر آن بود که این درد به درمان نرسید ۱

یک قدم نیست فزون مرحله عشق و عجب
راه چندانکه بریدیم به پایان نرسید ۲

ترک من تاختن از اصل نداند که به صید
بارها رفت ولی کار به جولان نرسید ۳

بر جهان گوشه دامان مرا منت هاست
که به تدبیر وی این قطره به طوفان نرسید ۴

بارها برد دل از طره به چشمش فریاد
شحنه کفر به فریاد مسلمان نرسید ۵

دل ز زلف تو به لعل تو رسد کیست که کرد
طی ظلمات و به سرچشمه حیوان نرسید ۶

از چه آب و گلی ای میکده یا رب که سرم
تا نشد خاک به راه تو به سامان نرسید ۷

با خطت سر نسپارم چه نشاط از حرم است
هر که را سرزنش از خار مغیلان نرسید ۸

منم آن سوخته مرغ همه حسرت یغما
کآشین ماند و شد از دام به بستان نرسید ۹