شماره ۱۵۰ - مرنج زاهد اگر نیست گفتمت دینی

مرنج زاهد اگر نیست گفتمت دینی
بمال چشمی و بنگر هزار چندینی ۱

چه جای باده تلخ است بی لب تو مرا
به کام می نرود هرگز آب شیرینی ۲

نشاط بستر راحت به خواب خواهددید
سری که ساخت ز خاک در تو بالینی ۳

به تیغ می زندم مرحبا که گفت که من
ز ذوق زخم ندارم مجال تحسینی ۴

نبود تا خط و خال و رخت ندانستم
به روزگار شبی هست و ماه و پروینی ۵

شهان به عرصه عشقند مات، اسب متاز
نه هر پیاده به بازیچه گشت فرزینی ۶

من از رسیدن منزل دل آن زمان کندم
که بار پیل نهادم به مور مسکینی ۷

رسید عمر به پایان و در غمش یغما
هنوز بر سر اندیشه نخستینی ۸