شماره ۱۶ - گرنه در شکوه بود ز آن دولب شکرخند

گرنه در شکوه بود ز آن دولب شکرخند
کاغذین جامه به خود از چه برآراسته قند ۱

آن نه سرو است که سر می کشد از غایت ناز
در چمن ها شده آوازه قد تو بلند ۲

هست فرقی که میان تو و خورشید این است
کو همی تابد از شیر و تو از پشت سمند ۳

مجلس زلف تو جائی است کز آن مجنون را
نتوان برد سوی حجله لیلی به کمند ۴