شماره ۱ - ببرد شوق رخت صبر از دلم یارا شماره ۲ - به ساغر ریز ساقی آن شراب ارغوانی را شماره ۳ - به ناله تا نفسم آه صبحگاه گرفت شماره ۴ - دل به دخت رزم از خوش پسران آزاد است شماره ۵ - آه شبگیر علم، ملک سحر کشور ماست شماره ۶ - ماه چاه نخشب خم در نقاب ساغر است شماره ۷ - فتح ملوک از سپه است ای سپاه خط شماره ۸ - ساقی من و صهبا مثل ماهی و آب است شماره ۹ - درعجم آن سه که خواند عربش چاره غم شماره ۱۰ - گر چشم مرا زین دست در پای تو خوناب است شماره ۱۱ - نافه زلفی و آئینه جامی کافی است شماره ۱۲ - به کوی میکده تا پاره سبوئی هست شماره ۱۳ - اگر به ساغر می ماند آفتاب قیامت شماره ۱۴ - ز آن خط سبزم سرشک سرخ پناه است شماره ۱۵ - نشانی تا مرا از استخوان هست شماره ۱۶ - گرنه در شکوه بود ز آن دولب شکرخند شماره ۱۷ - سوی غیری چو خدنگش ز کمان می‌گذرد شماره ۱۸ - تا بو مگر به سنگدلی مهربان کنند شماره ۱۹ - دل ز زخم توام اندیشه مرهم نکند شماره ۲۰ - گو ببین بر لب وی ساغر می هر که ندید شماره ۲۱ - کند پر، بال شکست، از قفس آزاد نکرد شماره ۲۲ - صبا گر عقده‌ای زآن زلف عنبربار بگشاید شماره ۲۳ - تا هست میسر که ز گل تاک برآید شماره ۲۴ - مرا در گوش جانان از زبان خود سخن باید شماره ۲۵ - با تو سیمین‌تن به سنگم گر خریدار آورند شماره ۲۶ - تا خاست ز خط آتش رخسار ترا دود شماره ۲۷ - سوی غیری چو خدنگش ز کمان می‌گذرد شماره ۲۸ - جز فراز لب جان پرورش آن جادوی چشم شماره ۲۹ - به تعب می کشدم چرخ چه شد غمزه یار شماره ۳۰ - چون سرایی به لب دجله مرا یاد بیار شماره ۳۱ - به هشیاری خوشم شب‌های می اما چه هشیاری شماره ۳۲ - ای پیکر تو کاخی و کاخی همه نگار شماره ۳۳ - گر چه محرومم زدرگاه تو مهجور از حضور شماره ۳۴ - دانه خالت مرا شد دام هوش شماره ۳۵ - شده وقت سفر از منزل جانان نزدیک شماره ۳۶ - گر بپیچم چشم و سر از وجه جام از وصل تاک شماره ۳۷ - به خون من به وصل تو هوای جان مراد دل شماره ۳۸ - از دست جورت ای شده دل خون، فگار چشم شماره ۳۹ - آب شد دیده ز بس گریه دگر چون گریم شماره ۴۰ - من نه آن رند خرابم که به ساغر ساغر شماره ۴۱ - زاین پس به دامن از غم دل لخت خون کنم شماره ۴۲ - گر گدائی رابطی می با بتی شاهد فراهم شماره ۴۳ - چنین کآشفته زآن شاهد زنخ و آن زلف فتانم شماره ۴۴ - یار، جان می‌طلبد، سر نگذارم چه کنم؟ شماره ۴۵ - چه رنگ بازم کآگه شود دل تو ز دردم شماره ۴۶ - گر بمیرم به جفای تو عذابی است الیم شماره ۴۷ - گر به می خوردن پیدا نبود دست رسم شماره ۴۸ - اگر این است یغما خلق و خوی خانقه داران شماره ۴۹ - آدمی سنجم به خروار، اشک می بارم به دامن شماره ۵۰ - بست زاهد از ردای خویشتن شماره ۵۱ - ای ثمر تو خشک و تر مایه برگ و ساز من شماره ۵۲ - بر در شاه راستان کیست رهی بر آستین شماره ۵۳ - چون به معلق ایستد آن مه و سر در آستین شماره ۵۴ - تا ز صفاهان برفت سیف صفاهان شماره ۵۵ - زیر رخشان گردن سیمین کشیده شماره ۵۶ - گرفت از سیل اشکم خانه تن ساز ویرانی شماره ۵۷ - بر پرند ساده مشک سوده خرمن کرده‌ای شماره ۵۸ - ذوق فتراک ترا گشته فراهم سر چندی شماره ۵۹ - در جهان از جهت گردن و ابرو علمی شماره ۶۰ - چرب و شیرین، نغز و رنگین دل پذیری جان گواری شماره ۶۱ - به نگاهی چه جوان از ره و چو پیر ببردی