هوش مصنوعی:
شاعر از زیبایی لب و خط (احتمالاً خط لب یا خط نوشته) معشوق سخن میگوید و بیان میکند که این زیبایی چنان فریبنده است که میترسد او را به سوی هیچچیز و پوچی بکشد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به «هیچ و پوچ» میتواند نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک داشته باشد.
شماره ۱۲۶ - از آن لب جان فروز دم دم بکشی
از آن لب جان فروز دم دم بکشی
وز آن خط مهرسوز کم کم بکشی ۱
این است اگر دهان و خطی که تراست
ترسم که به هیچ و پوچ عالم بکشی ۲
وز آن خط مهرسوز کم کم بکشی ۱
این است اگر دهان و خطی که تراست
ترسم که به هیچ و پوچ عالم بکشی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۱۸۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - خیام که داشت پیشی از ما قدمی
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - گر زاهد خشک بالمثل تر بودی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
